Nicolás

Intro - Hoofdstuk 1: De last van de familie

Ze stuurden mij weg met een tas en een naam

“Verdien voor de familie, word iets daar”

Maar ergens tussen stof, bloed en Los Santos

Is Nicolás kapotgemaakt...

Verse 1 - Hoofdstuk 2: De reis die hem brak

Ik was te jong voor de grens

Maar oud genoeg om te zwijgen

M’n moeder keek niet meer om

M’n vader noemde het strijden

Een paar biljetten in m’n sok

Een nep adres in m’n zak

Ik dacht: ik kom terug als koning

Maar de reis beet mij kapot

Dorst op m’n tong als messen

Honger vrat m’n lichaam naar de klote

Mannen met gouden kruizen

Die me verkochten als vuil voor een vraag

Bloed op m’n lip, stof in m’n haar

Geen hond die vroeg hoe het ging

Ik bad niet meer om morgen

Ik bad dat ik niks meer voelde vanbinnen

Chorus

Ik ben de koning van de hoek

Met een kroon van regenwater

Speel m’n hart kapot voor muntjes

Maar ik lach harder dan de kater

Ze roepen: “Nico, kom naar huis”

Maar Nico ligt begraven

Ergens tussen dorst en bloed

En gebroken familiewaarden

De Straatmuzikant staat rechtop

Tussen claxons, vloeken, vragen

Met een gitaar als laatste wapen

En een naam die blijft doordragen

Verse 2 - Hoofdstuk 3: Dakloos in Los Santos

Los Santos gaf geen welkom

Alleen beton, kou en klappen

Ik sliep onder trappen

Met m’n jas als laatste trouw

Ik zocht centen onder banken

In fonteinen, bij de tram

Stal brood uit open tassen

Omdat trots niet vullen kan

Ze noemden mij een rat

Een stuk straatvuil zonder ziel

Maar ratten blijven leven

In een stad die niemand voelt

Bridge - Hoofdstuk 4: Rafa vindt hem

Toen vond Rafa mij kapot

Achter een zaak, half dood

Hij gaf me soep, gaf me stilte

En een dak boven deze tyfuszooi

Hij zei: “Je kijkt alsof de wereld

Alles van je heeft gejat

Mooi, jongen, pak wat terug

Met wat je nog in handen had”

Verse 3 - Hoofdstuk 5: De gitaar wordt zijn wapen

Hij zette een gitaar neer

Alsof het simpel was

M’n vingers scheurden open

Maar ik speelde door de pijn

Elke snaar werd een litteken

Elke noot spuugde vuur terug

Niet voor God, niet voor thuis

Maar voor wie mij had gered

Hij lachte: “Echte Mariachi”

Maar ik zei: “Nee, dat ben ik niet”

Mariachi’s spelen feesten

Ik speel waar niemand iets ziet

Ik speel voor natte stoepen

Voor sirenes in de nacht

Voor de honden, voor de dronkaards

Voor de mensen zonder kracht

Toen werd zijn adem kleiner

En zijn handen trilden mee

De ziekte vrat hem langzaam

En ik stond daar machteloos te spelen

Bridge - Hoofdstuk 6: Rafa’s laatste woorden

Rafa zei vlak voor het einde:

“Luister goed naar wat ik zeg

De wereld hoeft niet van je te houden

Om naar je te luisteren

Speel zo hard dat zelfs je pijn

Moet klappen voor je naam

En als niemand voor je buigt

Laat ze dan stikken, blijf rechtop staan"

Ik was weer alleen op aarde

Maar niet naamloos zoals daarvoor

Final Chorus - Hoofdstuk 7: De geboorte van De Straatmuzikant

Ik ben de koning van de hoek

Met een kroon van regenwater

Speel m’n hart kapot voor muntjes

Maar ik lach harder dan de kater

Ze roepen: “Nico, kom naar huis”

Maar Nico ligt begraven

Ergens tussen dorst en bloed

En gebroken familiewaarden

De Straatmuzikant staat rechtop

Tussen claxons, vloeken, vragen

Met een gitaar als laatste wapen

En een naam die blijft doordragen

Outro - Hoofdstuk 8: Geen graf hield hem vast

Nicolás stierf onderweg

Maar ik kroop uit dat graf omhoog

Nu sta ik hier, godverdomme alleen

Met m’n gitaar en m’n rug recht omhoog