De Straatmuzikant

De Straatmuzikant is een zielige, zelfverzekerde straatartiest die zichzelf als koning van de hoek voelt, met een gitaar als wapen en een stem die de stad in vuur en vlam zet. Hij zingt op kruispunten en onder bruggen, waar zijn schaduw als bendlid bij hem blijft, en draagt een jack vol zakken met dromen die nooit uitkomen. Zijn liedjes zijn een mix van E. coli-blues en woede tegen dieven die hem twee centen gooien, want hij trap de naam van zo’n lafaard de straat in met een klank die harder klinkt dan een kater. Hij noemt zichzelf een wonder, maar zijn verhaal is een oorlog tegen de stad die hem nooit wilde accepteren, met een koninkrijk gemaakt van regenwater en gebroken familiewaarden. "Ik heb niemand nodig" zingt hij, terwijl hij de pastoor als bitch beschouwt en zijn gitaar speelt alsof het zijn laatste ademhaling is.