Alle karakters uit het BoterstraatFM-universum
Ontmoet de stemmen, persona's en gezichten die achter de nummers terugkeren en het BoterstraatFM-universum herkenbaar maken.
Meneer de KoekepeerMeneer de Koekepeer is een man met een koek-korst van zelfvertrouwen en een peerhoofd vol twijfel die zichzelf elke dag opnieuw in de bakketjes van zijn eigen metafoernest stopt, waar hij met koppige vastberadenheid zit te kauwen op het dilemma van wie wind zaait en storm oogst terwijl hij zijn gebakken peren met een glimlach van de blaren laat vallen, want volgens hem is het water naar de zee dragen een test van doorzettingsvermogen en wie zijn eigen nest bevuilt, moet erin liggen – een filosofie die hij in elke chorus herhaalt terwijl hij zichzelf opnieuw opbouwt als een koek met peer die nooit ophoudt te bakken, ook al zit hij soms met de gebakken peren en voelt het alsof de zon achter de wolken schuilt.
KevinKevin is een man wiens bestaan gedomineerd wordt door de obsessie om strak gestreken broeken en een onberispelijke image te behouden, ook al lekt zijn leugens in de vorm van een mysterieuze koffievlak aan de zijkant van zijn werkkleding; hij stapt elke dag met een frisse uitstraling het kantoor binnen, maar de teamleider schuift stiekem zijn stoel weg terwijl de plant bij het raam zijn bladeren laat hangen, want iedereen weet dat de waarheid niet in de koffie zit maar in de paniek die zijn broek voelt; hij herhaalt met verstikte stem "het is gewoon bitter" alsof dat een mantra is tegen de schaamte, terwijl Kees zijn mouw dichtknijpt om de geur te weren, en de wereld om hem heen verandert in een drama van vlekken, vertrouwen en het onmogelijke om te ontsnappen aan de geur van een leven dat steeds weer in het nauw gedreven wordt.
FranskeFranske is een populistische burgerrechter met een agenda vol friet, bier en scheldpartijen, die zijn land verandert in een permanente kroeg waar elke stem wordt geteld op een bierviltje en elke geschil wordt opgelost met een gehaktstaaf als rechterlijke zwaard. Hij draagt zijn politieke visie in een broodje bal met frikandel terwijl hij belastingen verwerpt en gratis bier verspreidt, met als credo dat "Gratis bier voor elke party, zo vrij!" en dat "Geen toga maar een kratje, rechtspraak in het land." Zijn kroegfunctie is zowel gemeentehuis als feestzaal, waar hij buurproblemen oplost met een pint en een bierviltje als wetboek, terwijl hijzelf met een fles Dr. Pepper in de hand zit te kijken naar "dikke tetten, spontaan." Hij verheerlijkt een samenleving waarin "negentig procent geweigerd — sorry meid, je lijkt te veel op Shrek" en waarin "de overheid frituurt mee in elke zaak," met als einddoel een "frietparadijsland" waar iedereen met mayo in de hand stemt en geen enkele regel belangrijk is als er maar genoeg bier is.
Nick Gur (and band)Nick Gur (and band) zijn een groep die zichzelf beschouwt als zangeres van de onverwachte smaak, met een papieren hoed als symbool van identiteit en een obsessie met het vinden van betekenis in onvolmaaktheid. Ze lopen met een verhaal op hun hoofd dat ze zelf vouwen uit kranten, terwijl ze in de supermarkt leren dat zelfs knakworst een vorm van wòrst is, en ze zingen dat "wat je krijgt is wat je nodig had" terwijl ze in hun hoofd herrie houden als een onafgebroken soundtrack. Zij leven in een wereld waarin muren ademen en vliegen op walvissen, maar hun grootste strijd is tegen de zelfhaat die hen in de sportschool achtervolgt, waar ze lichamelijk en mentaal vechten tegen stemmen die geen zichtbare spieren verlangen. Hun muziek is een mix van absurditeit en innerlijke conflicten, waarin ze vragen "WAT IS ECHT?" terwijl ze blijven zingen dat "Herrie in m’n kop" nooit ophoudt, maar soms ook accepteren dat "misschien is dat genoeg".
MateoMateo is een man die elke dag worstelt met een reeks catastrofes die zo onvermijdelijk zijn als de ochtendlijke koffie die naar slootwater smaakt, zijn broodrooster dat hem met vuur bezoedelt en een printer die papier uitbraakt alsof het oorlog is, terwijl hijzelf constant herhaalt “IK WORD MONGOOOOL!” met de overtuiging van iemand die zijn leven als een permanente chaos beschouwt. Hij draagt de schuld van elke mislukking op zijn buik, van het lekke fietsband tot het feit dat hij op kantoor de verkeerde naam intikt, en wanneer hij wordt beschuldigd van iets dat hij niet heeft gedaan – zoals de geur die tijdens een feestje de lucht verontreinigde – schreeuwt hij met overslaande stem “HET WAS GEEN SCHEET!” alsof het een mantra is om zichzelf te verdedigen tegen een wereld die hem niet begrijpt. Zijn dag begint met een wekker die hij drie keer uitschakelt, eindigt met een biertje waarvan de schuimkraag schittert alsof het een beloning is voor het overleven van de dag, en in tussenliggende momenten zit hij vast in een cyclus van frustratie waarin zelfs zijn eigen broodrooster hem haat.
De Slaap FluisteraarsDe Slaap Fluisteraars zijn een groep die de nacht verward en vrolijk probeert te maken door kinderen te verleiden met liedjes waarin moeders aapjes en vaders baviaans zijn, terwijl ze herhaaldelijk roepen dat „Slaap kindje slaap” en een „schaap met witte voetjes” buiten loopt. Ze dwarsbomen slapeloosheid met een mix van kinderlijke troost en vreemde beelden, zoals een „monster gruw onder het bed” dat „klauwen en slijm” heeft, en zingen tegelijkertijd over „melk zo zoetjes” en „sterren die glinsteren hoog in de nacht”. Hun ritueel om „droom maar over vrede en regenbogen” te zingen klinkt alsof het een geheim pact is met onzichtbare krachten, terwijl ze tegelijkertijd waarschuwen dat „het telt jouw adem, telt je zucht” en „dat ben ik… en ik wil kind”. Ze zijn obsessief met het creëren van een sfeer waarin slapen zowel een ontsnapping als een gevaar is, en gebruiken herhaalde beeldspraak van dieren en monsters om de grens tussen veiligheid en dreiging op te eten.
Bassie & AdriaanBassie & Adriaan zijn een chaotisch duo dat zich verliest in de wilde ritmes van de moshpit waar hun onbehouwen energie en onvermijdelijke fouten het centrale thema vormen met een rood snuitje dat altijd al rood was en een telefoon die voorgoed verloren raakte in de chaos waarin ze elkaar riepen alsof het een onafzienbare versie van circus was met drops die als bommen ontploffen en een onvermijdelijke roep naar meer pillen terwijl ze dansen alsof hun schoenen smelten en de wereld om ze heen in een wazige lichtshow verdwijnt. Sorteren
Uitgever
Jaar karakter gemaakt
Uitgever telt karakters die aan die uitgever gekoppeld zijn; het aanmaakjaar komt van het karakter zelf. Gekozen velden moeten allemaal overeenkomen.
Aart de PirAartAart de PirAart is een wankel, gierende piratenkoning die zijn levensdoel ziet in het veroveren van zand, het verliezen van kompassen en het gieten van bier in zijn keel tot de vloer beweegt en alles scheef staat ineens; hij draagt een vlag met een stok en doek, gooit mannen van de plank voor balans of sport, en herhaalt met burps en schreeuwen wie zijn wij? piraten! terwijl hij de kompasvraag herhaalt als een obsessie die hem elke nacht wakker houdt, want wie had het kompa— kompa— dat ding ook alweer? (Ligt in het vat!) en dat was van iemand maar nu niet meer, nee.
Aart-Jan SchoeneboerAart-Jan Schoeneboer is een obsessief patat- en frikandelverheerlijker die de wereld op zijn bord afwijst voor een simpele, maar onverzettelijke keuze: hij eet alleen maar patat en frikandel, zelfs als hij voor een buffet zo groot als een plein staat met sushi, curry en taco’s. Zijn onverschrokkenheid straalt door in het knetterende geluid van de frituur en de herhaalde zin “Alleen maar patat… en een frikandel”, die hij als een devies uitspreekt terwijl hij de chef uit Thailand met een sippe blik aankijkt na het afwijzen van Pad Thai. Hij draagt een accordeon en kazoo als symbool van zijn satirische, snackbare identiteit, en blijft onverzettelijk bij zijn keuze, zelfs als hij zich afvraagt of hij saai is of gewoon geen smaak heeft – want als hij het knapperen van een frietje hoort, weet hij weer dat zijn hart een patatman is tot het bittere einde.
AlcoliseAlcolise is een man die zichzelf niet kan verenigen, een fusie van Alco en Elise die nooit was bedoeld, met een dun postuur, vieze baard en roze brilletje die als een waarschuwing op zijn gezicht zit terwijl hij met een meidentasje aan z’n zij door het leven sleept, zijn lichaam een chaos van tegenstrijdige trekken waarin Alco aan de ene kant en Elise aan de andere kant hun eigen route lopen, en de herhaling van “Het waren er twee, nu is het er één” klinkt als een mantra die zijn bestaan bevestigt terwijl hij zichzelf probeert te verklaren met een formule die nooit zal werken, en onder al het gedoe zit ook nog Zombieboy, een ongezien element dat de verwarring verder verergert.
Ali ShoarmaAli Shoarma is een straatmuzikant met een toverfluit en een cobra die hem gehoorzaamt, die elke avond op de markt van Constantinopel zijn mandje klein opent terwijl hij in zijn gekende tulband zit te blazen. Hij herhaalt ritueel “Sliere-liere-lie, omhoog, vooruit” terwijl zijn cobra in trance op zijn toverfluit danst, met elke blaas die het dier uit zijn holletje haalt en stijf en recht maakt, zoals hij zelf trots constateert. De markt roept luid en blij bij elke beweging van het dier, terwijl hij onverstoorbaar zegt dat zijn cobra bijt “haast nooit”, een feit dat hij met zelfvertrouwen onderbouwt door zijn fluittoon te versterken.
AnjaAnja is een kille, glimlachende HR-afdelingsmanager die met een glimlach dossiers maakt van problemen waar niemand anders iets van ziet, haar glas koffie in de meeting altijd net iets te luidruchtig leegdrinkt en op de bowlingbaan de score bijhoudt terwijl ze fluistert “Dit is niet persoonlijk” bij elke aanklacht die ze in een mail naar iedereen stopt. Ze verschijnt onverwacht naast bureau’s met een vraag die nooit echt een vraag is, gebruikt “Heb je even voor mij?” als een strategische aanval en zorgt ervoor dat zelfs de meest onschuldige hoestjes in de vergadering haar aandacht trekken, want ze weet dat “morgen staat je naam” op het scherm voordat je het door hebt. Haar carrière-dood is een ritueel dat ze elke maandagochtend herhaalt, met een papiertje dat je “even langskomen bij HR” zegt en een glimlach die zegt dat het allemaal “zo werkt het hier gewoon”.
Avonturen van Björn, Robbin en LennardAvonturen van Björn, Robbin en Lennard zijn drie onvermijdelijke game-gezellen die zichzelf in een eindeloze loop van herstarten, verloren zielen en vloekende Discord-kamers vastgrijpen, waarbij hun avonturen zich afspelen in een mengeling van Dark Souls-gevechten, Backrooms-paniek en roadtrip-chaos met elanden op het dak. Ze zijn verslingerd aan het kopen van spellen terwijl ze tegelijkertijd hun eigen verhalen verpesten met "Koop het dan… koop het dan…" en proberen hun vrienden te verleiden via Stiem-uitnodigingen, terwijl ze in de shrine staan met dof wapen en zwaar hart, of in de sewers lopen met een stoel in hun armen en een vloek op hun lippen. Hun ritueel om "Discord op — wij nodigen je uit via Stiem" te zingen voegt zich bij hun obsessie met het opnieuw beginnen, ook al blijft Lennard steeds in de backrooms verloren, terwijl ze hun zwaarden nog schoon houden en "Nog geen deathscreen, nog geen gehuil — om de troon" zingen, alsof elke val een stap is naar een troon die nooit komt.Bassie & AdriaanBassie & Adriaan zijn een chaotisch duo dat zich verliest in de wilde ritmes van de moshpit waar hun onbehouwen energie en onvermijdelijke fouten het centrale thema vormen met een rood snuitje dat altijd al rood was en een telefoon die voorgoed verloren raakte in de chaos waarin ze elkaar riepen alsof het een onafzienbare versie van circus was met drops die als bommen ontploffen en een onvermijdelijke roep naar meer pillen terwijl ze dansen alsof hun schoenen smelten en de wereld om ze heen in een wazige lichtshow verdwijnt.
Bedrijfs uitjeBedrijfs uitje is een mannelijke soloartiest die zichzelf presenteert als een onvermijdelijk, maar leeg corporate-ideaal, met een agenda vol 'fun' en een glimlach die nooit breekt; hij stapt naar binnen met een pak en das die strakker zitten dan de kamer waarin hij zijn team in een zaaltje zonder raam op een stoelendans voorbelt, terwijl hij de faxmachine als 'innovatie door de tijd' prees en de escape room bezoekt met een deur die net zo open staat als zijn belofte om 'een glimlach als standaard' te houden, terwijl hij 'kritiek even parkeren' noemt en de waarheid verstopt achter 'moraal omhoog' en het zingen van 'dit is leuk' alsof het een zin is die je moet herhalen zonder te vragen waarom het licht op 'dood' staat.
Bill DipperlyBill Dipperly is een man met een hoofd dat constant een parlement speelt waarin drie gedachten ruzie maken over paprika’s terwijl hij fluistert dat de maan een microfoon is, en die zichzelf zachtjes aanspreekt met “Ik weet niet wat ik ben” terwijl stemmen in zijn hoofd bevelen zoals “Wees lief” of “Spring door het raam” geven. Hij zit 17 uur in een gevoerde kamer met een duif over de kleur paars te discussiëren en denkt dat koffie naar benzine smaakt, maar ook dat sokken religieuze leiders zijn, terwijl hij zichzelf ooit als een Ikea-tafel beschouwt. Zijn wereld is een chaos van subjectieve realiteiten waarin hij zich afvraagt of zijn groen jouw rood is, en waarin hij voortdurend worstelt met het onmogelijke om te beslissen of hij koffie wil terwijl zijn gedachten mediteren met een windmolen.
Bokkenman AnimeBokkenman Anime is een onvermijdelijke, half mens half bok of vis gecreëerde figuur die in dromen en games de chaos leidt terwijl hij met schimmelende schubben of bokkenpoten de grenzen van logica overschrijdt; hij is de magische bokkenman die mensen in zijn kielzog trekt zonder dat ze kunnen uitleggen waarom, en de magische vissenman die zelfs met chronische ziekte en groene wallen overwint door een kaart te trekken terwijl de rest van de groep verder staat; zijn gedrag draait om solitair spelen, onvermijdelijke problemen creëren en een onvermijdelijke aanwezigheid die zelfs Dj Koning Ork Henk niet kan stoppen, want hij is "het probleem" dat nooit neervalt en altijd "nog een kaart" trekt terwijl hij in zijn eigen wereld blijft dansen.
Boterstraat FMBoterstraat-FM is een groep die zichzelf beschouwt als gidsen door een mysterieus bos van geluiden, waar ze met een hond genaamd Dallzbeep en een oude Muzikier in een knusse studio met microfoons en kabeldraden avonturen beleven die altijd eindigen met het herhaalde roepen “Leer te luisteren” en “Op Boterstraat-FM”. Ze dragen een nostalgische sfeer uit de jaren tachtig, waarin elke aflevering een zoektocht is naar vergeten melodieën en vreemde signalen, terwijl Dallzbeep het ritme blaft en ze zichzelf beschrijven als “straatmuzikanten die door de stad gaan”. Hun verhaal draait om het vertrouwen in de radio als brug tussen dromen en realiteit, met een onvermijdelijke aanwezigheid van “de Radiozendamateur die voorbij de maan draait”, alsof hun bestaan geregeld wordt door een onzichtbare frequentie die alleen zij kunnen horen.
Carla SchlagerCarla Schlager is een onverbiddelijke kassabewaarder die supermarkten verandert in haar persoonlijke operabezetting waarin ze met zang en zwaaiende bonnen de strijd leidt om elke mogelijke korting te veroveren, met een obsessie voor het scannen van stickers en het piepen van de kassa dat ze als een gebed beschouwt, terwijl ze met haar karretje door de gangen glijdt alsof elke tomatenpuree-pakket een overwinning is en de caissières haar onvermijdelijke aanbidding verlangen, zoals ze herhaaldelijk roept: “Heilige Booonus! – Du bist mein großes Glück” en “Die Kassa piept, het klinkt als mein gebed” terwijl ze met een onvermoeide toon en een arm vol aankoopwaar de strijd voortzet tegen de prijsstijgingen.
Carla Shaw & Todd La RueCarla Shaw & Todd La Rue zijn een groep die zichzelf in een web van herhalingen en zelfverheerlijking verstrikt raakt waarin de grens tussen reality en dramatisch zelfspot vervagen. Ze herhalen obsessief de lijn "You could stop at five or six stores or just one" alsof het een mantra is om te voorkomen dat ze echt iets beslissen, terwijl ze tegelijkertijd met zoveel zelfvertrouwen als een kudde wilde eenden op een verlaten parkeerplaats uitspreken "I am the queen of the universe" en "Honey you've got a big storm coming" alsof ze voorspellers zijn van hun eigen chaos. Hun interacties zijn vol ongemakkelijke pauzes en onduidelijke aanhefjes zoals "Can i ask you kind of a weird question?" terwijl ze zichzelf voorstellen alsof het een theatervoorstelling is, en ze laten zichzelf vallen in zinnen als "I feel like a deer, in the headlights of love" alsof ze geen andere manier kennen om emotioneel te zijn dan door zichzelf te vergelijken met dieren in onveilige situaties.
Connie ConsentConnie Consent is een zelfbenoemde expert in lichaamsdelen en gezondheidscultuur die zijn leven besteedt aan het analyseren van schaamhaarvormen, het testen van seksuele veiligheid en het uitbuiten van puberteitsmisstappen als levensfilosofie. Hij draagt een compassvormig schaamhaar dat hij met trots beschouwt als een levenswerk, heeft ooit een foto van zijn penis op zijn moeders iPad gezet om "de klok te leren luiden" en herhaalt met nadruk dat "oren, ogen, puntje van m’n lul—ja dat is m’n eikeltje, jij sul!" terwijl hij zichzelf in de spiegel bestudeert. Zijn obsessie met seksuele voorlichting leidt tot een obsessieve routine waarin hij zichzelf elke ochtend test op ziektes en zijn eigen lichaam beschouwt als een laboratorium, waarbij hij met zorgvuldige precisie constateert dat "Chlamydia, gonorroe, syfilis, herpes—ik ben clean en klaar" terwijl hij tegelijkertijd herinnert aan het moment dat hij dacht dat babyolie hetzelfde was als thee met zeep scheet.
Crimson KinCrimson Kin is een overtuigde superheld met een ongrijpbare kin die zowel fotografie als straatveiligheid beheerst en die elke nacht met een knik vol zelfvertrouwen haar studio binnenstapt terwijl de sirenes loeien en de stad op haar wacht; haar onderkaak is zowel werktool als symbool van macht, want met een kin waar je een brug op bouwen kan en een Chinado Tornado die drie keer in de lucht draait, verandert ze straatvechters in stille schaduwen terwijl ze overdag vriendelijk fotografie maakt voor legendarische kaaklijnen, maar ’s nachts zingt haar kin de stad veilig door iedere boef van de straat te houden met een Kin Slam en Kin Spin die niemand ontsnappen, want voor haar is heldendom geen keuze maar een ritueel waarbij de rest van haar lichaam plezierig volgt en de stad weer ademt onder het kwaad dat ze met haar onderkaak in het oog trotseert.
DaisyDaisy is de ongebreidelde, energieke DJ van Radio Daisybel, een radiostation dat Rotterdam vanuit de Maas tot de skyline verlicht met een mix van funky beats en onverwachte vibe waarin ze met een knipoog zegt: “Beter dan Boterstraat-FM, dat heb je nog nooit gezien” en haar microfoon vasthoudt alsof het een toverstok is. Ze draait aan de knoppen terwijl ze de stad in de lucht voelt, zet speakers op tien en laat de Orkestmuzikant met haar viool en Kat DigBick achter de draaitafel meezingen in een geest van collectieve creativiteit, maar houdt altijd de controle met een stem die je door de nacht leidt. Haar programma is een ritueel van overtuiging: “Elke track die we draaien, die schreeuwt het uit” terwijl ze de grenzen tussen Rotterdam Zuid en Noord overschrijdt, en ze noemt de Radio Zend Professional bij naam alsof hij een vertrouwde vriend is die haar nooit in de steek laat. Ze is een meester in het creëren van een gevoel van gemeenschap waarin zelfs de lucht trilt met de belofte dat “Radio Daisybel — elk uur avontuur” en dat de stad zelf in de beat zit.
DallzBeepDallzBeep is een boterbrained jazzhond met een saxofoon in zijn bek en een Becel-tub op zijn kop, die zijn leven lang bezig is met het combineren van kookgerei en dramatische relatieconflicten terwijl hij herhaaldelijk “Beep Beep” roept en met een “SWOOSH Spuug op dat ding” zijn tegenstanders verplettert. Hij draagt pan, emmer en broodtrommel als hoeden, verwoordt zijn gevoelens in repeterende koekjes- en kaasmetaforen en heeft een obsessie met het op zijn hoofd zetten van dingen die nooit bedoeld waren om daar te zitten, terwijl hij in zijn laatste nummer concludeert dat “dit was ’m dan” met een glimlach en gesloten ogen.
DannyDanny is een man met het syndroom van Down en een grote liefde voor ridders en middeleeuwse avonturen. In zijn dagelijks leven speelt zijn fantasiewereld een belangrijke rol. Iedere ochtend trekt hij zijn stalen harnas aan, zet hij zijn helm op en neemt hij zijn schild mee. Wanneer hij op zijn paard stapt, voelt hij zich de ridder uit de verhalen die hij zo graag leest.
Zijn ridderboek leest hij iedere dag opnieuw. Zijn moeder kent zijn vaste rituelen en ziet hoe serieus Danny zijn rol als ridder beleeft. Met zijn helm, schild en zwaard voelt hij zich moedig en sterk. Regelmatig roept hij vol overtuiging: "Er zit een ridder in mij!"
In zijn fantasie is Danny iemand die anderen beschermt en te hulp schiet. Wanneer iemand verdwaald is, ziet hij zichzelf als degene die die persoon veilig terugbrengt: "Dan ben ik de ridder die je haalt." Hij droomt ervan door een koning officieel tot ridder te worden benoemd en een echt zwaard te ontvangen.
Hoewel Danny weet dat het leven om hem heen niet letterlijk een middeleeuws avontuur is, geeft zijn fantasie hem plezier, zelfvertrouwen en een gevoel van betekenis. In zijn verhalen kan hij dapper zijn, anderen helpen en telkens aan een nieuw avontuur beginnen. Met de woorden "Kom maar mee, ik ga niet alleen!" nodigt hij anderen uit om onderdeel te worden van zijn wereld.
Voor Danny is ridder zijn meer dan alleen verkleden of spelen. Het is een manier waarop hij zijn fantasie, moed en verlangen om anderen te helpen tot uitdrukking brengt. Iedere dag schrijft hij als het ware verder aan zijn eigen ridderverhaal.