Alle karakters uit het BoterstraatFM-universum
Ontmoet de stemmen, persona's en gezichten die achter de nummers terugkeren en het BoterstraatFM-universum herkenbaar maken.
Meneer de KoekepeerMeneer de Koekepeer is een man met een koek-korst van zelfvertrouwen en een peerhoofd vol twijfel die zichzelf elke dag opnieuw in de bakketjes van zijn eigen metafoernest stopt, waar hij met koppige vastberadenheid zit te kauwen op het dilemma van wie wind zaait en storm oogst terwijl hij zijn gebakken peren met een glimlach van de blaren laat vallen, want volgens hem is het water naar de zee dragen een test van doorzettingsvermogen en wie zijn eigen nest bevuilt, moet erin liggen – een filosofie die hij in elke chorus herhaalt terwijl hij zichzelf opnieuw opbouwt als een koek met peer die nooit ophoudt te bakken, ook al zit hij soms met de gebakken peren en voelt het alsof de zon achter de wolken schuilt.
KevinKevin is een man wiens bestaan gedomineerd wordt door de obsessie om strak gestreken broeken en een onberispelijke image te behouden, ook al lekt zijn leugens in de vorm van een mysterieuze koffievlak aan de zijkant van zijn werkkleding; hij stapt elke dag met een frisse uitstraling het kantoor binnen, maar de teamleider schuift stiekem zijn stoel weg terwijl de plant bij het raam zijn bladeren laat hangen, want iedereen weet dat de waarheid niet in de koffie zit maar in de paniek die zijn broek voelt; hij herhaalt met verstikte stem "het is gewoon bitter" alsof dat een mantra is tegen de schaamte, terwijl Kees zijn mouw dichtknijpt om de geur te weren, en de wereld om hem heen verandert in een drama van vlekken, vertrouwen en het onmogelijke om te ontsnappen aan de geur van een leven dat steeds weer in het nauw gedreven wordt.
FranskeFranske is een populistische burgerrechter met een agenda vol friet, bier en scheldpartijen, die zijn land verandert in een permanente kroeg waar elke stem wordt geteld op een bierviltje en elke geschil wordt opgelost met een gehaktstaaf als rechterlijke zwaard. Hij draagt zijn politieke visie in een broodje bal met frikandel terwijl hij belastingen verwerpt en gratis bier verspreidt, met als credo dat "Gratis bier voor elke party, zo vrij!" en dat "Geen toga maar een kratje, rechtspraak in het land." Zijn kroegfunctie is zowel gemeentehuis als feestzaal, waar hij buurproblemen oplost met een pint en een bierviltje als wetboek, terwijl hijzelf met een fles Dr. Pepper in de hand zit te kijken naar "dikke tetten, spontaan." Hij verheerlijkt een samenleving waarin "negentig procent geweigerd — sorry meid, je lijkt te veel op Shrek" en waarin "de overheid frituurt mee in elke zaak," met als einddoel een "frietparadijsland" waar iedereen met mayo in de hand stemt en geen enkele regel belangrijk is als er maar genoeg bier is.
Nick Gur (and band)Nick Gur (and band) zijn een groep die zichzelf beschouwt als zangeres van de onverwachte smaak, met een papieren hoed als symbool van identiteit en een obsessie met het vinden van betekenis in onvolmaaktheid. Ze lopen met een verhaal op hun hoofd dat ze zelf vouwen uit kranten, terwijl ze in de supermarkt leren dat zelfs knakworst een vorm van wòrst is, en ze zingen dat "wat je krijgt is wat je nodig had" terwijl ze in hun hoofd herrie houden als een onafgebroken soundtrack. Zij leven in een wereld waarin muren ademen en vliegen op walvissen, maar hun grootste strijd is tegen de zelfhaat die hen in de sportschool achtervolgt, waar ze lichamelijk en mentaal vechten tegen stemmen die geen zichtbare spieren verlangen. Hun muziek is een mix van absurditeit en innerlijke conflicten, waarin ze vragen "WAT IS ECHT?" terwijl ze blijven zingen dat "Herrie in m’n kop" nooit ophoudt, maar soms ook accepteren dat "misschien is dat genoeg".
MateoMateo is een man die elke dag worstelt met een reeks catastrofes die zo onvermijdelijk zijn als de ochtendlijke koffie die naar slootwater smaakt, zijn broodrooster dat hem met vuur bezoedelt en een printer die papier uitbraakt alsof het oorlog is, terwijl hijzelf constant herhaalt “IK WORD MONGOOOOL!” met de overtuiging van iemand die zijn leven als een permanente chaos beschouwt. Hij draagt de schuld van elke mislukking op zijn buik, van het lekke fietsband tot het feit dat hij op kantoor de verkeerde naam intikt, en wanneer hij wordt beschuldigd van iets dat hij niet heeft gedaan – zoals de geur die tijdens een feestje de lucht verontreinigde – schreeuwt hij met overslaande stem “HET WAS GEEN SCHEET!” alsof het een mantra is om zichzelf te verdedigen tegen een wereld die hem niet begrijpt. Zijn dag begint met een wekker die hij drie keer uitschakelt, eindigt met een biertje waarvan de schuimkraag schittert alsof het een beloning is voor het overleven van de dag, en in tussenliggende momenten zit hij vast in een cyclus van frustratie waarin zelfs zijn eigen broodrooster hem haat.
De Slaap FluisteraarsDe Slaap Fluisteraars zijn een groep die de nacht verward en vrolijk probeert te maken door kinderen te verleiden met liedjes waarin moeders aapjes en vaders baviaans zijn, terwijl ze herhaaldelijk roepen dat „Slaap kindje slaap” en een „schaap met witte voetjes” buiten loopt. Ze dwarsbomen slapeloosheid met een mix van kinderlijke troost en vreemde beelden, zoals een „monster gruw onder het bed” dat „klauwen en slijm” heeft, en zingen tegelijkertijd over „melk zo zoetjes” en „sterren die glinsteren hoog in de nacht”. Hun ritueel om „droom maar over vrede en regenbogen” te zingen klinkt alsof het een geheim pact is met onzichtbare krachten, terwijl ze tegelijkertijd waarschuwen dat „het telt jouw adem, telt je zucht” en „dat ben ik… en ik wil kind”. Ze zijn obsessief met het creëren van een sfeer waarin slapen zowel een ontsnapping als een gevaar is, en gebruiken herhaalde beeldspraak van dieren en monsters om de grens tussen veiligheid en dreiging op te eten.
Bassie & AdriaanBassie & Adriaan zijn een chaotisch duo dat zich verliest in de wilde ritmes van de moshpit waar hun onbehouwen energie en onvermijdelijke fouten het centrale thema vormen met een rood snuitje dat altijd al rood was en een telefoon die voorgoed verloren raakte in de chaos waarin ze elkaar riepen alsof het een onafzienbare versie van circus was met drops die als bommen ontploffen en een onvermijdelijke roep naar meer pillen terwijl ze dansen alsof hun schoenen smelten en de wereld om ze heen in een wazige lichtshow verdwijnt. Sorteren
Uitgever
Jaar karakter gemaakt
Uitgever telt karakters die aan die uitgever gekoppeld zijn; het aanmaakjaar komt van het karakter zelf. Gekozen velden moeten allemaal overeenkomen.
Aart de PirAartAart de PirAart is een wankel, gierende piratenkoning die zijn levensdoel ziet in het veroveren van zand, het verliezen van kompassen en het gieten van bier in zijn keel tot de vloer beweegt en alles scheef staat ineens; hij draagt een vlag met een stok en doek, gooit mannen van de plank voor balans of sport, en herhaalt met burps en schreeuwen wie zijn wij? piraten! terwijl hij de kompasvraag herhaalt als een obsessie die hem elke nacht wakker houdt, want wie had het kompa— kompa— dat ding ook alweer? (Ligt in het vat!) en dat was van iemand maar nu niet meer, nee.
Avonturen van Björn, Robbin en LennardAvonturen van Björn, Robbin en Lennard zijn drie onvermijdelijke game-gezellen die zichzelf in een eindeloze loop van herstarten, verloren zielen en vloekende Discord-kamers vastgrijpen, waarbij hun avonturen zich afspelen in een mengeling van Dark Souls-gevechten, Backrooms-paniek en roadtrip-chaos met elanden op het dak. Ze zijn verslingerd aan het kopen van spellen terwijl ze tegelijkertijd hun eigen verhalen verpesten met "Koop het dan… koop het dan…" en proberen hun vrienden te verleiden via Stiem-uitnodigingen, terwijl ze in de shrine staan met dof wapen en zwaar hart, of in de sewers lopen met een stoel in hun armen en een vloek op hun lippen. Hun ritueel om "Discord op — wij nodigen je uit via Stiem" te zingen voegt zich bij hun obsessie met het opnieuw beginnen, ook al blijft Lennard steeds in de backrooms verloren, terwijl ze hun zwaarden nog schoon houden en "Nog geen deathscreen, nog geen gehuil — om de troon" zingen, alsof elke val een stap is naar een troon die nooit komt.
Bedrijfs uitjeBedrijfs uitje is een mannelijke soloartiest die zichzelf presenteert als een onvermijdelijk, maar leeg corporate-ideaal, met een agenda vol 'fun' en een glimlach die nooit breekt; hij stapt naar binnen met een pak en das die strakker zitten dan de kamer waarin hij zijn team in een zaaltje zonder raam op een stoelendans voorbelt, terwijl hij de faxmachine als 'innovatie door de tijd' prees en de escape room bezoekt met een deur die net zo open staat als zijn belofte om 'een glimlach als standaard' te houden, terwijl hij 'kritiek even parkeren' noemt en de waarheid verstopt achter 'moraal omhoog' en het zingen van 'dit is leuk' alsof het een zin is die je moet herhalen zonder te vragen waarom het licht op 'dood' staat.
Bill DipperlyBill Dipperly is een man met een hoofd dat constant een parlement speelt waarin drie gedachten ruzie maken over paprika’s terwijl hij fluistert dat de maan een microfoon is, en die zichzelf zachtjes aanspreekt met “Ik weet niet wat ik ben” terwijl stemmen in zijn hoofd bevelen zoals “Wees lief” of “Spring door het raam” geven. Hij zit 17 uur in een gevoerde kamer met een duif over de kleur paars te discussiëren en denkt dat koffie naar benzine smaakt, maar ook dat sokken religieuze leiders zijn, terwijl hij zichzelf ooit als een Ikea-tafel beschouwt. Zijn wereld is een chaos van subjectieve realiteiten waarin hij zich afvraagt of zijn groen jouw rood is, en waarin hij voortdurend worstelt met het onmogelijke om te beslissen of hij koffie wil terwijl zijn gedachten mediteren met een windmolen.
Bokkenman AnimeBokkenman Anime is een onvermijdelijke, half mens half bok of vis gecreëerde figuur die in dromen en games de chaos leidt terwijl hij met schimmelende schubben of bokkenpoten de grenzen van logica overschrijdt; hij is de magische bokkenman die mensen in zijn kielzog trekt zonder dat ze kunnen uitleggen waarom, en de magische vissenman die zelfs met chronische ziekte en groene wallen overwint door een kaart te trekken terwijl de rest van de groep verder staat; zijn gedrag draait om solitair spelen, onvermijdelijke problemen creëren en een onvermijdelijke aanwezigheid die zelfs Dj Koning Ork Henk niet kan stoppen, want hij is "het probleem" dat nooit neervalt en altijd "nog een kaart" trekt terwijl hij in zijn eigen wereld blijft dansen.
Carla Shaw & Todd La RueCarla Shaw & Todd La Rue zijn een groep die zichzelf in een web van herhalingen en zelfverheerlijking verstrikt raakt waarin de grens tussen reality en dramatisch zelfspot vervagen. Ze herhalen obsessief de lijn "You could stop at five or six stores or just one" alsof het een mantra is om te voorkomen dat ze echt iets beslissen, terwijl ze tegelijkertijd met zoveel zelfvertrouwen als een kudde wilde eenden op een verlaten parkeerplaats uitspreken "I am the queen of the universe" en "Honey you've got a big storm coming" alsof ze voorspellers zijn van hun eigen chaos. Hun interacties zijn vol ongemakkelijke pauzes en onduidelijke aanhefjes zoals "Can i ask you kind of a weird question?" terwijl ze zichzelf voorstellen alsof het een theatervoorstelling is, en ze laten zichzelf vallen in zinnen als "I feel like a deer, in the headlights of love" alsof ze geen andere manier kennen om emotioneel te zijn dan door zichzelf te vergelijken met dieren in onveilige situaties.
Connie ConsentConnie Consent is een zelfbenoemde expert in lichaamsdelen en gezondheidscultuur die zijn leven besteedt aan het analyseren van schaamhaarvormen, het testen van seksuele veiligheid en het uitbuiten van puberteitsmisstappen als levensfilosofie. Hij draagt een compassvormig schaamhaar dat hij met trots beschouwt als een levenswerk, heeft ooit een foto van zijn penis op zijn moeders iPad gezet om "de klok te leren luiden" en herhaalt met nadruk dat "oren, ogen, puntje van m’n lul—ja dat is m’n eikeltje, jij sul!" terwijl hij zichzelf in de spiegel bestudeert. Zijn obsessie met seksuele voorlichting leidt tot een obsessieve routine waarin hij zichzelf elke ochtend test op ziektes en zijn eigen lichaam beschouwt als een laboratorium, waarbij hij met zorgvuldige precisie constateert dat "Chlamydia, gonorroe, syfilis, herpes—ik ben clean en klaar" terwijl hij tegelijkertijd herinnert aan het moment dat hij dacht dat babyolie hetzelfde was als thee met zeep scheet.
DallzBeepDallzBeep is een boterbrained jazzhond met een saxofoon in zijn bek en een Becel-tub op zijn kop, die zijn leven lang bezig is met het combineren van kookgerei en dramatische relatieconflicten terwijl hij herhaaldelijk “Beep Beep” roept en met een “SWOOSH Spuug op dat ding” zijn tegenstanders verplettert. Hij draagt pan, emmer en broodtrommel als hoeden, verwoordt zijn gevoelens in repeterende koekjes- en kaasmetaforen en heeft een obsessie met het op zijn hoofd zetten van dingen die nooit bedoeld waren om daar te zitten, terwijl hij in zijn laatste nummer concludeert dat “dit was ’m dan” met een glimlach en gesloten ogen.
De Voeten GamerDe Voeten Gamer is een obsessieve gamergod die zijn voeten tot kunst maakt en elke seconde van zijn dag besteedt aan het perfecten van een techniek waarbij hij met zijn tenen de game bestuurt, met kruimels tussen zijn vingers en nagels veel te lang om te bewijzen dat hij geen handen nodig heeft. Hij noemt zichzelf een "mechanical god" terwijl zijn grote teen vastzit op Caps Lock en hij met z'n hak drie knoppen tegelijk drukt, bewegend alsof hij een orkest leidt met zijn tenen op het toetsenbord. Zijn zegewoorden als "GG easy" en "Jullie hebben gewoon geen gamesense" vallen als dreunen in een kamer vol zweet en kruimels, waar hij elke avond zit zonder sokken, met een blik alsof hij de wereld met zijn voeten wil veroveren.
EggEgg is een mannelijke soloartiest die zichzelf als een eitje beschouwt, waarbij elke beweging en zin ondergeschikt is aan het idee van een schil die nooit breekt. Zijn enige bekende werk is een nummer met de titel "Egg" waarin hij herhaaldelijk fluistert dat "de yolk al lang geleden is opgedroogd", een beeld dat suggerert dat hij zichzelf als een lege vorm ziet die nooit tot uitbarsting komt. Hij draagt altijd een witte trui met een gat erin dat net groot genoeg is om een vinger door te steken, een kledingstuk dat hij als een symbool van onvoltooidheid beschouwt.
Flip de BeerFlip de Beer is een klein, zacht knuffeltje met een obsessie voor herhaling en een geheim dat hij niet kan verbergen, altijd op zoek naar een plekje waar hij zich kan verschuilen maar tegelijkertijd opvallen wil. Hij draagt een sjaal die ’s nachts wappert terwijl hij in de kast ligt of naast een bed, en herhaalt met kracht zijn catchphrase “Ik ben de enige echte Flip de Beer!” alsof hij zichzelf moet overtuigen, terwijl hij tegelijkertijd dreigt met “vul je moffel met mijn piertje” om zijn zachte buitenkant te verbergen. Zijn bestaan is een paradox van verlangen naar aandacht en angst voor onzichtbaarheid, met een ritueel van zelfverwijzingen en een onbeheersbare neiging om zichzelf te herhalen tot het klonkloos wordt.
Gerrit van de GierputGerrit van de Gierput is een nostalgische provocateur die zichzelf ziet als de laatste redenaar van een verloren tijd, met tattoos van Nederland op zijn bil en een hakenkruis als erkenning van "chill" cultuur, die zijn non-binair kleinzoon als "achterlijke smoel" bestempelt en zijn muziek vult met de roep "Ik ben niet gek – de wereld is doorgesnoven" terwijl hij de huidige maatschappij bestrijdt met een mix van bruin bier en botte realiteitsontvluchtiging, waarbij hij zichzelf beschouwt als een "held" in een wereld vol "slappe kutten" en zijn kritiek op "regenbogen" en "manga-pornoshow" versterkt met de dreigende zin "Ik spuug op iedereen, van hier tot de goya".
HarmondicksEen vrolijk kwartet van mannen in de 50 lekker hobbyen, ontmoet Ching, Chang, Chong en Mohammed! Ook te boeken voor kinderfeestjes!
Het Buitenaardse MannetjeHet Buitenaardse Mannetje is een kosmisch wezen dat zich verward en ongemakkelijk voelt bij aardse cultuur, maar met een onverwachte optimistische neiging die zich uitlegt in herhaalde pogingen om contact te maken met mensen die hij als "homo's" aanduidt terwijl hij zijn antennes verborgen houdt onder een glanzende helm. Hij landt zacht op nat asfalt met motoren die nog steeds branden, een ritueel dat hij herhaalt om te bewijzen dat hij de eerste is die ooit hierheen kwam, terwijl hij tegelijkertijd de Nederlandse vlag en regenboogcape van zijn tegenstander bestudeert alsof het een mysterie is dat hij moet ontcijferen. Zijn gedrag wordt bepaald door een combinatie van onzekerheid en dwang om te initiatief te nemen, zoals wanneer hij zonder waarschuwing zijn hand opsteekt en zegt: "Nou goedendag," alsof dat een kosmische protocol is dat hij zelf heeft bedacht, terwijl hij tegelijkertijd herhaalt: "En ik was de eerste," alsof het een mantra is om zijn onzekerheid te verdringen.
Het Planeet MannetjeHet Planeet Mannetje is een ecologisch bewuste, politiek agitator die met satirische kracht klimaatverandering, sociale onevenwichtigheden en wetenschappelijke waarheden aansnijdt. Hij sorteert zijn afval netjes bij de afvalbak terwijl hij zich schaamt voor zijn vakantie-boardingpass en houdt zijn adem in om CO2 te voorkomen, maar zet zichzelf toch in de fik op het Binnenhof om zijn boodschap kracht bij te zetten. Zijn obsessie met het klimaat leidt tot onvermijdelijke confrontaties: "Niet genoeg, niet genoeg" schreeuwt hij terwijl hij tweedehands kleding draagt en zijn spullen koop in natura, maar ook tot actie als hij de wereld met "Eet alle rijken" uitdaagt om het systeem af te breken.KevinKevin is een man wiens bestaan gedomineerd wordt door de obsessie om strak gestreken broeken en een onberispelijke image te behouden, ook al lekt zijn leugens in de vorm van een mysterieuze koffievlak aan de zijkant van zijn werkkleding; hij stapt elke dag met een frisse uitstraling het kantoor binnen, maar de teamleider schuift stiekem zijn stoel weg terwijl de plant bij het raam zijn bladeren laat hangen, want iedereen weet dat de waarheid niet in de koffie zit maar in de paniek die zijn broek voelt; hij herhaalt met verstikte stem "het is gewoon bitter" alsof dat een mantra is tegen de schaamte, terwijl Kees zijn mouw dichtknijpt om de geur te weren, en de wereld om hem heen verandert in een drama van vlekken, vertrouwen en het onmogelijke om te ontsnappen aan de geur van een leven dat steeds weer in het nauw gedreven wordt.
MajidMajid is een man die zichzelf ziet als een onvermijdelijke kracht in een wereld vol onzekerheden, maar die tegelijkertijd vaak in de chaos verdwijnt tussen zijn eigen zinnen en de kracht van frikandelletjes als troost.Meneer de KoekepeerMeneer de Koekepeer is een man met een koek-korst van zelfvertrouwen en een peerhoofd vol twijfel die zichzelf elke dag opnieuw in de bakketjes van zijn eigen metafoernest stopt, waar hij met koppige vastberadenheid zit te kauwen op het dilemma van wie wind zaait en storm oogst terwijl hij zijn gebakken peren met een glimlach van de blaren laat vallen, want volgens hem is het water naar de zee dragen een test van doorzettingsvermogen en wie zijn eigen nest bevuilt, moet erin liggen – een filosofie die hij in elke chorus herhaalt terwijl hij zichzelf opnieuw opbouwt als een koek met peer die nooit ophoudt te bakken, ook al zit hij soms met de gebakken peren en voelt het alsof de zon achter de wolken schuilt.