Dion en de Arriva

Verse 1

Dion stond weer op het perron in Gorinchem,

Z’n fiets naast zich, z’n blik op het bord.

Daar stond: “Trein naar Leerdam over vijf minuten,”

Maar ja dat bord loog weer, kankerbord.

Verse 2

De trein reed net voor z’n neus voorbij,

Hij trapte tegen z’n band, riep “kankertrein, waarom wij?”

Nog dertig minuten wachten, de wind in z’n gezicht,

En Björn en Robbin stonden naast ‘m in het licht.

Chorus

Oh Dion, oh Dion, pech op spoor twee,

De trein reed net weg, hij dacht “nee, nee, nee!”

Hij schelde drie keer met kanker, de woede was rauw,

Iedereen wist het: hij haat die trein nou.

Verse 3

Drie treinen kwamen, drie treinen vol,

Ze mochten er niet in, wat een drama joh.

Dion begon te schelden, vol frustratie en pijn,

"Wat een kankertrein."

Verse 4

Björn haalde z’n schouders op, Robbin filmde stiekem mee,

En Dion stond rood aan te lopen van pure frustré.

De conducteur keek weg, alsof hij niets zag,

En daar stonden ze - al een uur of acht.

Chorus

Oh Dion, oh Dion, pech op spoor twee,

De trein reed net weg, hij dacht “nee, nee, nee!”

Hij schelde drie keer met kanker, de woede was rauw,

Iedereen wist het: hij haat die trein nou.

(Hij haat die trein nou)

(Hij haat die trein nou)

Bridge

Soms dacht hij: “Misschien pak ik de bus,”

Maar Arriva had daar óók geen plus.

Altijd te laat, of gewoon niet daar -

’t Was net een grap, maar dan te waar.

Chorus

Oh Dion, oh Dion, pech op spoor twee,

De trein reed net weg, hij dacht “nee, nee, nee!”

Hij schelde drie keer met kanker, de woede was rauw,

Iedereen wist het: hij haat die trein nou.

Chorus

Oh Dion, oh Dion, geluk op spoor twee,

De trein kwam op tijd, en hij riep “olé!”

Hij schelde drie keer met kanker, maar deze keer blij,

Eindelijk geluk - hij zat er weer bij.

(Oh Dion, oh Dion, oh Dion)

(Hij haat die trein nou)

(Hij haat die trein nou)

(Oh Dion)