KoffieVlek

Verse 1

Kevin stapt het kantoor binnen, fris gekleed

Nieuwe broek, lichtgrijs, strak gestreken en breed

Maar dan en ongelukje — ach kan gebeuren

Kevin had iets teveel koffie gedronken en nu deze geuren

Een bruine vlek, warm en vochtig

De vorm… haast kunstzinnig, maar toch verdacht logisch

Hij roept: “Mensen, chill — gewoon een koffievlek!!”

Maar zelfs de vloer lijkt te denken: “Nee vriend… dit is stront”

Chorus

Kevin heeft géén ongelukje gehad [whisper] (zegt hij dan)

Maar de geur zegt: “Dit kwam uit een mens, niet uit een kannetje, man”

Z’n stoel piept nat, z’n loopje is stijf

Zelfs de plant bij het raam krijgt een verdord lijf

Hij zegt: “Gewoon koffie, niks mee te schaften”

Maar de vlek gloeide nog na — alsof z’n broek stond te wachten

Op erkenning… of een doekje, of het ontslag van een prutventiel

Kevin, jij bruine tovenaar zonder tactisch profiel

Verse 2

De teamleider kijkt, zegt niks maar knikt

En schuift stiekem z’n stoel één meter naar links

Kees probeert te ademen door z’n mouw

En Noor noemt het "de geur van verloren vertrouwen en lauwe saus"

Hij blijft erbij: “Dit is bonen, geen binnenwerk”

Maar z’n broek zingt een ander lied — zachtjes, vochtig en sterk

Bridge – Rap

Yo Kev, je noemt het latte, maar het ruikt als paniek

Alsof je darmen besloten: "We storten ons uit met een bruine antiek"

Een kletskoekridder, een stoelverklikker

Een drolschilder die roept: "Het is gewoon bitter!"

jij blijft zeggen: “Gewoon een cappu met havermelk lijn…”

En collega’s fluisteren: “volgens mij is dat een poepvlekje?”

Musical interlude

Chorus intense

Kevin, oh Kevin, de vlek liegt niet

Ze vertelt een verhaal van darmdruk en verdriet

Zeg het nou maar gewoon, wees een vent

Want niemand morst z’n koffie met die soort cement

Een geur die blijft hangen, een vlek die schreeuwt

Een kantoor vol mensen dat voor z’n leven keert en kreunt

O Kevin… we zullen het nooit vergeten

De dag dat jij dacht: "Ik bluf mezelf hier wel uit, met zweet en gebeden."

Outro - echo

“Koffie, zei hij… Maar wij… Wij ruiken de waarheid... Strontridder”