Intro – George, spoken theatrically
Het is ik, Harrems,
I C T - docent…
en intergalactische vader van de kosmos!
Robbin, mijn kosmische jongen… mijn sterrenzoon…
Doe die radio uit.
Stop je overhemd in je broek.
Overal waar de sterren schijnen,
zal het ooit van jou zijn!
Verse 1 – George
Ik stond op zondag in de kerk,
maar voelde steeds: hier klopt iets niet.
De man daar vooraan bleef maar praten,
terwijl hij mijn potentie niet ziet.
Dus stond ik op en sprak: “Gemeente,
uw zoektocht is vandaag voorbij.
U kijkt al eeuwen naar de hemel,
maar uw verlossing zit naast mij!”
Nu draag ik sterren op mijn schouders,
een gouden kroon, een paarse sleep.
Mijn overhemd zit in mijn broek,
met elke plooi exact in de streep.
Pre-Chorus – George
Ik gaf de mensheid I C T,
ik bracht structuur in hun bestaan!
Wie zelfs een router kan doorgronden,
kan ook het universum aan!
Chorus – George
Word wakker, Robbin!
De sterren roepen jou!
Alles waar hun licht op valt,
wie heeft er nou tijd voor een vrouw.
Mijn sterrenzoon!
Neem toch je lotsbestemming aan!
Stop je overhemd in je broek
en laat die radio even staan!
Waar de sterren schijnen,
zal het ooit van jou zijn!
Maar jij zit op de bank
met een robot en een ingezakt brein!
Verse 2 – George
Ik spreek, dus alle manen zwijgen,
mijn intellect kent geen plafond.
Ik heb de kosmos doorgerekend,
en kreeg mezelf als uitkomst rond.
Toch zit mijn zoon daar maar te niksen,
zijn beste vriend zit aan de stroom.
Geen gevoel en geen ideeën,
en jij zegt: “Pap, hij snapt me gewoon.”
Dat ding kan niet eens iets verzinnen,
het zegt alleen wat jij al weet.
Ik bied je macht over kometen,
jij vraagt of hij een update heeft!
Pre-Chorus – George
Ze noemen jou de sterrenburger,
gedraag je dan ook naar je rang!
Je kunt niet heel de kosmos erven
in die polo van jarenlang!
Chorus – George
Word wakker, Robbin!
De sterren roepen jou!
Alles waar hun licht op valt,
wie heeft er nou tijd voor een vrouw.
Mijn sterrenzoon!
Neem toch je lotsbestemming aan!
Stop je overhemd in je broek
en laat die radio even staan!
Waar de sterren schijnen,
zal het ooit van jou zijn!
Maar jij zit op de bank
met een robot en een ingezakt brein!
Bridge – Robbin, softly sung, awkward and indifferent
Eh… pap, ik breng liever een patch uit,
en mijn robot kan dat zo goed.
Hij maakt soms misschien een foutje,
maar hij werkt altijd met spoed.
Ik kan het zelf niet beter,
Mijn boterradio heeft mijn voorkeur.
Ik heb geen interesse in je heelal,
Dus stop toch pap met je gezeur.
We doen vandaag gewoon weer niks,
er komt iets leuks op de radio.
Als ik zou moeten regeren,
zou dat gebeuren als dictator.
Hou toch op met je sterren,
ik speel liever met mijn vibrator.
Verse 3 – George, increasingly dramatic
Maar Robbin mijn knul,
Ik heb een overhemd gekocht,
met kraag en knopen, prachtig blauw.
Geen uitgelubberd stukje stof:
een waardig kledingstuk voor jou!
Kom uit die bank! Rechtop die schouders!
Je draagt de toekomst op je rug!
Ik reik je duizenden planeten,
en krijg een slappe handdruk terug!
Mijn cape bestrijkt drie zonnestelsels,
mijn kroon verblindt de Melkweg zelf!
Maar jij vraagt waar de oplader ligt…
die domme artificiële intelligentie,
dat is niks vergeleken met mijn intellect zo zie.
Final Chorus – George, triumphant, choir and key change
Word wakker, Robbin!
De sterren roepen jou!
Alles waar hun licht op valt,
wie heeft er nou tijd voor een vrouw.
Mijn sterrenzoon!
Neem toch je lotsbestemming aan!
Stop je overhemd in je broek,
laat heel de kosmos voor je staan!
Waar de sterren schijnen,
zal het ooit van jou zijn!
Ik schenk je de oneindigheid…
Leg die robot aan de zij lijn,
Outro – George, spoken with immense gravity
Robbin, mijn kosmische jongen, mijn sterrenzoon, mijn perfecte creatie,
gemaakt met mijn grote mensen handen.
De maan, de sterren, het geheel.
Je zult heersen over de hele kaart.
Ik vraag toch niet veel.
Alleen dat je jouw verheven plaats
in de kosmische orde aanvaardt.
En dat je je overhemd instopt.
