Pedro Petro

Pedro Petro is een trots, zelfverzekerde matador die zichzelf in een absurde, modern dagelijks leven verwerpt als een vergeten held, met een zwarte sombrero en rode doek op een pleintje in Den Haag waar hij voor passanten danst alsof hij nog steeds in een arena staat; zijn gedrag wordt gedreven door een onvermijdelijke combinatie van dramatische trots en een onvermijdelijke neiging om te buigen alsof zijn stier van karton nog steeds op hem wacht, terwijl kinderen lachen en volwassenen huilen bij zijn onvermijdelijke show, waarin hij herhaaldelijk zingt dat "zijn passie onsterfelijk is" ondanks het feit dat er geen arena is en geen echte vrees, en hij zelfs in de lachspieren van het publiek een vorm van erkentenis ziet die hij verward met applaus verward.